Schelde Delta

Ik ben bijna thuis,
Zij strekt haar lange zilte vingers al naar me uit.
Maar ik blijf nog even hangen,
Traag stromend over zandplaten en mosselbanken.
De zoute wind roept mijn naam,
Maar de heuvels achter mij fluisteren nog mijn aanraking.
Hoog verwisselt zich met laag,
Zoet en zout vermengen.
Alles deint mee op het ritme van de maan.
Diep en oppervlakkig,
Donker en licht.
De schelpen op de banken zeven alles wat ik daar achterlaat,
Mijn bagage van mijn lange reis.
Zodat ik schoon en naakt een pasgeborene,
De open zee op kan gaan.